Menu
Terug

Editors: Violence

Artiest van de Maand
Leestijd minuten
09 Maart 2018

Het nieuwste en alweer zesde album van Editors heet ‘Violence’. Een brutale titel voor een brutaal album vol hoekige en tegelijk catchy melodieën. De speciale relatie tussen het Belgische publiek en de Britse band wordt bij deze officieel verlengd.

Eerst was er die single

Die single heet ‘Magazine’ en werd op 15 januari op de wereld losgelaten. Een nummer dat eigenlijk op hun vierde album ‘The Weight of Your Love’ had moeten staan. Creatieve geschillen kostten de band toen echter gitarist Chris Urbanowicz en in die turbulentie leek het nummer eerst tijdelijk en uiteindelijk voor onbepaalde tijd op ijs gezet. Frontman Tom Smith vertelde zelf in een interview dat ‘Magazine’ werd geschreven na het derde album, maar dat in die periode alles uit elkaar leek te vallen. Het nummer werkte niet met hun oude bezetting en sindsdien raakte het wat in de vergetelheid.

“Misschien was het juist omdat de song ons aan die moeilijke tijd deed denken, dat we er liever niet naar terugkeerden”, gaf Smith toe, “maar om een of andere reden, en ook met de songs op dit nieuwe album, visten we het weer op. We klooiden lichtjes met het refrein en alles klikte helemaal op zijn plaats.” Daarom klinkt ‘Magazine’ de fans als vintage-Editors in de oren, maar hierin schuilt misschien wel de grootste kracht van de band: een onmiddellijk herkenbare sound puren uit telkens weer creatieve innovatie.

Gitaren versus electro

Voor ‘Violence’ werkten Editors samen met ene Blanck Mass. Dat is de artiestennaam van het Britse soloproject van Benjamin John Power. Wiens muzikale stijl zich laveert tussen drone-music, postrock, electro en experimentele muziek. “Brutale elektronische muziek”, oordeelt Tom Smith het iets gebalder. Dat maakt dat de nummers op ‘Violence’ een duidelijke electrovibe hebben die zwaarder uitgespeeld wordt dan je gewend bent van Editors. Anderzijds is ‘Violence’ absoluut geen electroalbum geworden.

Smith en co zijn nog niet klaar - en dat mag wat ons betreft zo nog wel even blijven - om de gitaren af te zweren. De songs waarop die de boventoon voeren (en niet zelden helemaal los mogen gaan), bepalen opnieuw een stevig stuk van het totale Editors-klanktapijt. Elektronische accenten hebben altijd al een plaats gehad in de Editors-sound, maar nog nooit verkende de band ze zo enthousiast. De balans tussen gitaren en electro kan dan weer trendy, maar daarom niet minder gerechtvaardigd ‘organisch’ genoemd worden.

Sterke stamboom

Die balans, of liever, die dynamische zoektocht naar kracht putten uit andere, soms tegengestelde invloeden is voor een groot stuk de rode draad op ‘Violence’. Los van sommige teksten lijkt de titel vooral te verwijzen naar de brutaliteit waarmee riffs en geluidssamples op de melodieën inbeuken. Dat hoekige kennen we ondertussen van Editors. Deze keer mag het dan wel allemaal wat grootser en voller, maar bij deze jongens staat dat niet gelijk aan gladder.

Je zou ook kunnen zeggen dat de band nu echt breekt met de invloeden van U2, Interpol, Joy Division en R.E.M., maar dat is te kort door de bocht. Muziekkenners kunnen je immers vertellen dat die bands, in hun hoogdagen en met de technische mogelijkheden van hun tijd, elk op hun eigen eigenzinnige manier gitaarrock en elektronische muziek tot hun sound combineerden.

Songsmid Smith

In de songteksten zien we die rode draad doorgetrokken in de nood aan het maken van menselijke connecties. Het verlangen naar intimiteit, met een goede vriend of een geliefde, in het ontsnappen aan de brutaliteit van de buitenwereld. Uit de tekst - en bij uitbreiding ook de videoclip - van die eerste single ‘Magazine’ zou je kunnen afleiden dat Editors voor het eerst ook de politieke toer op gaat, maar dat ontkent Smith. “Zie het eerder als de vinger wijzen naar mensen met macht die hun macht misbruiken.” Smith, die voor het merendeel van de teksten van Editors instaat, is nooit zuinig met teksten die iedereen op zijn individuele manier kan interpreteren en dat is op ‘Violence’ niet anders.

‘Violence’ is ook het eerste Editors-album waar een versie van ‘No Sound But the Wind’ op staat. Die song werd eigenlijk geschreven voor de soundtrack van ‘The Twilight Saga: New Moon’ en deed het - volledig los van die film - bij ons enorm goed. Het nummer klom zelfs tot helemaal bovenaan de Belgische Ultratop 50, terwijl het in het Verenigd Koninkrijk, de thuisbasis van Editors, niet eens op single werd uitgebracht. Naast die ‘Magazine’ dus nog een track die van een eindje terug dateert, maar die in een licht aangepaste versie perfect in het plaatje van ‘Violence’ past.

De betere back-up

Naast Blanck Mass drukken mixers Cenzo Townshend en Alan Moulder hun bescheiden, maar gesmaakte stempel op ‘Violence’. Die eerste deed eerder al mooie dingen voor Kaiser Chiefs, U2, Snow Patrol, Florence + the Machine, Bloc Party en Franz Ferdinand. Moulders lijstje is zo mogelijk nog indrukwekkender, met onder meer Nine Inch Nails, Foo Fighters, The Killers, Arctic Monkeys, Interpol, Royal Blood, Placebo, The Smashing Pumpkins, Marilyn Manson en vele, vele anderen. Editors en ‘Violence’ zijn daarmee in goed gezelschap, want deze heren weten als geen ander hoe een hyperrelevante rocksound naadloos te laten samengaan met synths en samples. Net zoals er openlijk en glorieus geflirt wordt met bombast, maar zonder dat dit tot schaamte achteraf leidt. Editors is nog steeds een geweldige band om geweldig te vinden.

Afspraak in het Sportpaleis

Wanneer je dit leest, heb je al kaarten of sta je hoopvol op de wachtlijst voor de passage die Editors op 17 maart in het Antwerpse Sportpaleis zullen maken. Ze hebben een speciale relatie met ons land en hoewel het dak er bij elk Editors-concert afgaat, voel je die wederzijdse liefde tussen artiesten en publiek bij ons toch net iets harder. Na drie Britse concerten waarbij het nieuwe album wordt voorgesteld, start de groep zijn tour in Roubaix en de dag erop zijn wij aan de beurt. Kun je er niet bij zijn, dan krijg je nog een tweede kans op TW Classic.

Bekijk commentaar () Verberg commentaar ()