Menu
Terug

Florence and the Machine – High as Hope

20 juni 2018

Geen rust voor de Engelse singer-songwriter Florence and the Machine. Haar vierde klinkt sterker, meer verankerd en zo mogelijk nog intenser dan haar fans durfden te hopen. Geen betere manier om het tienjarige bestaan van de Florence and The Machine te vieren.

De hemel in Glastonbury

De laatste keer dat haar fans Florence Welch zagen, was toen ze in 2015 met haar band het podium van het legendarische Britse Glastonbury-festival opwandelde. Naar eigen zeggen was ze blij dat ze gewoonweg kon wandelen. Ze had immers niet lang daarvoor haar voet gebroken en leed aan een zwaar slaaptekort door slopende repetities. Je moet daarbij weten dat ze inviel voor de hoofdact Foo Fighters en als er een podium is dat je liever niet onvoorbereid opstapt, dan is het dat van Glastonbury. Zeker niet wanneer de vele tienduizenden aanwezigen eigenlijk een kaartje kochten voor een andere band. Het werd voor zowel haar als voor de mensenzee daar op die wei een onvergetelijk gebeuren. Muzikaal en emotioneel. Het is tot op vandaag nog altijd een van haar meest trippy en tegelijk belangrijkste momenten ooit.

Onrustige ziel

“Eenmaal die festivalzomer en onze Amerikaanse tournee erop zat, was het even terug wennen aan de realiteit. Dat was meteen ook de toestand waarin de eerste nummers voor ‘High as Hope’ ontkiemden”, vertelt Welch. “Niemand verwachtte dat ik onmiddellijk terug de studio in zou trekken om te beginnen werken. Dat gaf me een grotere creatieve vrijheid dan tijdens het werk aan de vorige twee albums. Op een of andere manier voelde het zoals toen ik begon met muziek maken. Gewoon voor mijn plezier, zonder structuur of met een vastomlijnd idee van wat er later mee zou gebeuren." Het eerste nummer dat vorm kreeg, was ‘June’ en dat werd ook het eerst nummer van ‘High as Hope’, alweer het vierde studioalbum van Florence and the Machine. De frontvrouw vergelijkt het plezier waarmee dat nummer tot stand kwam met dat waarmee ze die eerste echt succesvolle single ‘Dog Days are Over’ van haar debuut ‘Lungs’ maakte. ‘June’ zou de springplank voor de negen andere tracks op ‘High as Hope’ worden.

Gewend om in korte intense opnamesessies te werken, fietste ze regelmatig van haar huis in Zuid-Londen naar de studio om de hoek, om er samen met haar ingenieur het nieuwe album in de steigers te zetten. Meer dan in de steigers zetten eigenlijk. Florence Welch gelooft in de rauwe kracht van demo’s en eenmaal het moment daar was om de muzikanten in te zetten, hadden de meeste songs al min of meer hun definitieve vorm.

Goed gezelschap

“Uiteraard kun je niet om de bijdrage van de geniale instrumentalist Kamasi Wachington heen. Als er iets op het album luid en niet helemaal in het ritme klinkt, dan is dat absoluut mij die je hoort. De elegante strijkerspartijen en mooie orkestratie, die heb ik helemaal aan Emile te danken”, geeft Welch al te bescheiden toe. Die Emile is Emile Haynie, haar co-producer voor ‘High as Hope’. Een man die meewerkte aan wereldhits voor heel uiteenlopende artiesten als Lana Del Rey, Bruno Mars, Kanye West en Eminem. Voor Florence is zo’n co-producer altijd heel belangrijk geweest. “Ik heb in het verleden altijd wat sturing nodig gehad. Niet zozeer muzikaal, maar om te zorgen dat ik op de juiste dag kom opdagen, bij voorkeur zonder een al te zware kater … en zonder door een glazen deur van de studio te vallen.” Welch heeft het hier vooral over haar vorige album. Dat maakte ze in een chaotisch periode van haar leven, waarin ze structuur nodig had. ‘High as Hope’ ontstond dus vanuit een heel andere, betere plek.

"Dit is mijn dankwoord aan mijn zus, al vertelde ze me nadien dat ik het ook gewoon had kunnen zeggen in plaats van er een nummer over te maken."

Florence Welch

Luidkeelse introspectie

Dat zelfzekere en dat plezier zijn hoorbaar, maar dat wil gelukkig niet zeggen dat Welch een tandje terugschakelt als het gaat om energie, brutale eerlijkheid, kwetsbaarheid en kracht. Er zijn maar een handvol artiesten die introspectie en luidkeelse uithalen zo scherp combineren als zij dat kan, en dat hier op ‘High as Hope’ opnieuw demonstreert. Haar inspiratie komt deze keer misschien niet langer uit wanhoop, pijn of de dreunende naweeën van een alcoholroes, maar ze grijpen je niet minder naar de keel. Neem bijvoorbeeld ‘Grace’, het nummer over haar jongere zusje, “die zich eigenlijk altijd moest gedragen als mijn oudere zus”, vertelt Welch. “Zij was nooit bang voor de dingen waar ik bang voor was en had altijd een veel betere greep op de realiteit. Dit is mijn dankwoord aan haar, al vertelde ze me nadien dat ik het haar ook gewoon had kunnen zeggen in plaats van er een song van te maken.”

Demonen te over

Florence Welch heeft haar demonen nog lang niet allemaal getemd, maar waar dat in het begin van haar carrière vaak uitdraaide op geflirt met haar zelfdestructieve kantje, richt ze die boosheid nu eerder op de buitenwereld. Het is niet langer een vijand, maar ze heeft geleerd het te kanaliseren. Ze heeft er een wapen en een kracht van gemaakt. Die kracht weegt voelbaar door in de eerste twee singles van ‘High as Hope’: ‘Sky Full of Song’ en nog meer in het haast sacrale ‘Hunger’.

Over ‘Hunger’ zegt ze zelf dat ze aanvankelijk nooit gedacht had dat wat eigenlijk eerst een heel persoonlijk gedicht was, uiteindelijk op een nummer zou uitdraaien. “Het gaat over de manieren waarop we naar liefde zoeken in dingen die niets met liefde te maken hebben en hoe pogingen om ons minder alleen te voelen ons soms nog meer isoleren. Ik ben ervan overtuigd dat we ons vaker zo voelen dan we dat willen toegeven. Weet je, wanneer je het moeilijk kan zeggen, is het soms beter om het te zingen.” Met ‘High as Hope’ vieren Florence and the Machine zijn tiende verjaardag. We hadden ons geen betere muzikale taart kunnen wensen.