Menu
Terug

Game van de maand: Tom Clancy’s The Division 2

Opgeven is geen optie
Leestijd minuten
15 maart 2019

Negen maanden geleden roeide een plaag de wereldbevolking nagenoeg uit. Wat overblijft verkeert in gevaar en nu staat zelfs Washington DC op het punt te vallen. Aan jou om de stad en wat rest van beschaving te redden. Een sterk verhaal en intense actie op een robuuste rollenspelbasis.

Die andere post-apocalyps

De wereld in The Division 2 is er een die net niet helemaal ten onder ging aan een dodelijke epidemie. Een post-apocalyptische setting waar voor een keertje geen nucleaire straling, mutanten, aliens of zombies aan te pas komen. Denk liever aan een dodelijke versie van de griep die de wereldbevolking nagenoeg volledig van de kaart veegde. Het gevolg: chaos en kleine groepjes overlevenden die in moeilijke omstandigheden wat overblijft van de beschaving proberen te handhaven.

Als Washington DC valt …

Precies voor dit soort onwaarschijnlijke scenario’s werd destijds The Division opgericht. Een ultrageheime organisatie van eliteburgeragenten die nooit hadden verwacht dat ze hun training in de praktijk zouden moeten omzetten. Wel dus. We tellen intussen negen maanden sinds de plaag losbarstte en het verloopt niet echt vlot met die wederopbouw. Verschillende gewelddadige facties proberen immers munt te slaan uit de nasleep van de crisis. Een en ander dreigt tot een kookpunt te komen in de Amerikaanse hoofdstad en iedereen weet: als Washington DC valt, valt de beschaving.

1-op-1 spelwereld

Je actieterrein in Tom Clancy’s The Division 2 is dus Washington DC. Deze stad vol herkenbare iconische gebouwen zoals het Witte Huis, het Capitool, … werd door de makers van het game in een schaal van één op één nagebouwd. Dat betekent een uitgestrekte spelwereld die er niet alleen heel geloofwaardig uitziet, maar met zijn heel diverse wijken ook nog eens tonnen aan variatie in de omgeving garandeert. Van dichtbebouwde stadscentra en ontelbare binnenlocaties tot ruime parken waar de natuur de herovering op het beton en asfalt ingezet heeft. Tel daar nog een overtuigende dag- en nachtcyclus en wisselende weersomstandigheden bij op, en de onderdompeling is totaal.

De handen vol

Aan missies en activiteiten geen gebrek in The Division 2. Er is altijd wel een opdracht die de centrale verhaallijn weer wat verder duwt, met daarnaast minstens zoveel optionele grote of kleine uitdagingen die je aangereikt krijgt in je hoofdkwartier of waar je tijdens je vele verkenningstochten door de stad over struikelt. Je hoofdmissie is het herstellen van de orde in Washington DC. Dat doe je door de vijandelijke groeperingen die dat in de weg staan, te neutraliseren en de welmenende overlevenden bij te staan.

Meertaligheid overbodig

Helaas begrijpt de vijand maar één taal: die van geweld. Gelukkig ben je als agent van The Division een expert in moderne stedelijke oorlogvoering. Je bent uitgerust met krachtig wapentuig en tal van offensieve of defensieve gadgets. Omdat je echter meestal tegenover een numeriek sterkere vijand staat, maak je liever slim gebruik van dekking en omtrekkende manoeuvres, om van daaruit de vijand op de korrel te nemen. Ongezien om zo’n te sterke vijand heensluipen is hier absoluut een aanvaardbare tactiek.

Kracht in aantal

Je grootste kracht schuilt echter niet in het kaliber van de wapens die je meedraagt, maar in de andere agenten waarmee je door missies of eventueel zelfs het hele game oprukt. Met elke teamgenoot verdubbelt het aantal tactische mogelijkheden op het terrein. Heb je drie vaste speelkameraden? Geweldig! Heb je die niet, maar zou je wat hulp kunnen gebruiken in een bepaalde missie? Dan vindt het spel er in geen tijd een paar om aan je zijde te vechten. De verhaalcampagne van The Division 2 is perfect helemaal in je eentje te spelen, maar veel leuker en tactisch dus ook iets dieper wanneer je dat samen met anderen doet.

Shooter op rollenspelchassis

Op het eerste gezicht speelt Tom Clancy’s The Division 2 als een cover-based shooter. Je slagkracht en tactieken berusten hier echter minder op razendsnelle reflexen en richtprecisie. Onder die shootergameplay schuilen immers sterke rollenspelelementen. Die doen je steeds hongeren naar nieuwe, hoogwaardige plunderbuit om je daarmee van een alsmaar betere uitrusting, wapens en gadgets te voorzien. Alleen zo kun je alsmaar taaiere uitdagingen en vijanden aan - die dan weer nog betere buit opleveren zodat je weer nog taaiere … enzovoort.

Paranoia als spelmechanisme

Naast de solo of coöperatieve spelbeleving telt The Division 2 ook nog de Conflict-modus waarin teams van spelers elkaar los van het verhaal volgens deathmatch- en domination-regels te lijf kunnen gaan. Nog veel interessanter zijn de Dark Zones. Drie afgeschermde regio’s op de campagnemap waarin je met je team voor extra goede buit kunt gaan, maar waar andere teams dat ook doen. Aan ieder team om voor zichzelf te beslissen om dat naast elkaar en in alle vrede te doen, of een ander team virtueel om zeep te helpen en al hun zuurverdiende spullen in te pikken. In de Dark Zones kun je niemand vertrouwen.

Bekijk commentaar () Verberg commentaar ()