Menu
Terug

Sam Smith

The Thrill of it All
Leestijd minuten
02 November 2017

Wie met zijn debuut vier Grammy’s scoort, plugt meestal zo snel mogelijk een opvolger. Sam Smith deed het anders. Op dat anderhalve jaar van instant-sterrendom en die Oscar voor de 007-song volgde een griezelig lange stilte. Tot 8 september, toen een nieuwe single hem opnieuw bovenaan de hitlijsten dropte, een voorbode van dit nieuwe album.

Disclosure

Ergens eind 2012 verschijnt Sam Smith voor het eerst op de radar van een toen nog vooral Brits muziekpubliek. Niet eens echt onder zijn eigen naam, maar als die onmiddellijk bij de strot grijpende stem op de hitsingle Latch van het electroduo Disclosure. Een paar maanden later, begin 2013, bracht hij ‘Lay Me Down’ uit. De eerste, eerder onopgemerkte single van wat zijn debuutalbum zou worden. De echte doorbraak als Sam Smith kwam er met zijn vier songs tellende EP ‘Nirvana’. Er was een nieuwkomer opgestaan waar de wereld rekening mee zou moeten houden. 

Sam Smith

Hitlijstbestormer

Mei 2014 was het debuutalbum, ‘In The Lonely Hour’ een feit. Of liever een natuurkracht. Het stootte door naar de toppositie in de Britse albumranglijsten en een minstens zo indrukwekkende tweede plaats in de Amerikaanse Billboard 200. Op 5 november was Sam Smiths debuut het tweede bestverkopende album van het jaar in zowel het Verenigd Koninkrijk als de Verenigde Staten. Smith moest respectievelijk enkel gevestigde supersterren als Taylor Swift en Ed Sheeran laten voorgaan. Overigens: Smith en Sheeran lijken dan wel concurrenten, maar ze zijn de beste vrienden.  

Sam Smith

Op de uitreiking van de 57ste Grammy Awards, minder dan een jaar na het verschijnen van Smiths debuutalbum, zong hij ‘Stay With Me’ en mocht hij maar liefst vier van de meest gegeerde Grammy’s mee naar huis nemen: die voor ‘Beste Nieuwe Artiest’, ‘Album van het Jaar’, ‘Song van het Jaar’ en ‘Beste Vocaal Popalbum’. Oh ja, hij schreef en vertolkte ook nog de song ‘Writings on the Wall’ voor de nieuwe Bond-film ‘Spectre’ en kreeg daar in 2016 een Oscar voor. Kort daarop werd het echter stil. Griezelig stil. Sam Smith zette zelf zijn sociale media even op pauze. 

Kantje boordje

Oké, wie deze paginas leest, weet dat de man nu met ‘The Thrill of it Alleen nieuw album klaar heeft. Fans hebben sinds 8 september de vooraf uitgebrachte single ‘Too Good At Goodbyes’ al grijsgedraaid. Maar het had helemaal anders kunnen lopen. In zijn ontvangstspeech voor de Grammy’s bedankte Sam Smith nog de partner die hem dumpte en zo aanzette tot het schrijven van die bloedmooie, maar brutaal openhartige songs over verdriet en afwijzing. Ook aan het werk van deze opvolger ging liefdesverdriet vooraf.

“Er was een periode tijdens het schrijven en schaven aan dit album dat ik me mentaal op een heel slechte plaats voelde”, biechtte de zanger op, in een interview dat Elton John voor het muziekblad Rolling Stone met hem deed. “Ik werd gedumpt en normaal gezien werkt muziek schrijven over zoiets voor mij als een soort therapie. Deze keer was ik echter twee maanden lang niet in staat om maar een woord of noot op papier te krijgen. Mijn team heeft me de studio in moeten dwingen, want ik wist niet zeker of ik het nog wel wou. Er waren dus momenten waarin het wat heftig werd en ik mezelf dreigde te verliezen.” 

 

Sam Smith

Divagehalte

‘The Thrill of It All klinkt iets rijper en is hier en daar ook rijkelijker ingevuld. Het is echter nog duidelijker dat Sam Smith nog steeds dezelfde muzen trouw blijft. De vrouwen die in heel wat van zijn vocalen op het debuut doorklinken, geven ook nu weer present. Enkele critici hebben het over het ‘divagehalte’ van zijn stem. Kan kloppen. Vraag hem wie hem het meest beïnvloedde en je krijgt een lijst met fantastische vrouwenstemmen: Adele, Amy Winehouse, Whitney Houston, Mariah Carey, Beyoncé en Chaka Khan. 

Sam Smith

Bloedmooi en in triest

“Mijn eerste album heette ‘In The Lonely Hour, dus mensen moeten niets al te vrolijks verwachten van de volgende”, vertelde Smith in een zeldzaam interview met een Brits muziektijdschrift. "Wanneer ik trieste liedjes schrijf, voelt het alsof ik een wonde in me dichtnaai en met het resultaat voel ik me altijd zoveel beter dan met opgewekte songs." Zijn tweede album telt dus opnieuw heel wat van die bloedmooie melancholische songs.

Wanneer ik trieste liedjes schrijf, voelt het alsof ik een wonde in me dichtnaai en met het resultaat voel ik me altijd zoveel beter dan met opgewekte songs.

Er is af en toe ruimte voor een sprankeltje hoop en het lijdend voorwerp in Smiths nummers is niet langer altijd louter de speelbal van een grillig lot. De fans van de voorganger mogen echter gerust zijn: de zanger speelt nog steeds op zijn sterktes. Met zijn gouden strot grijpt hij naar de jouwe, in perfecte liefdesliedjes waarin geen lettergreep of pianotoets te veel aan te wijzen valt.

Bekijk commentaar () Verberg commentaar ()