Menu
Terug

The Meg

Blu-ray van de Maand
Leestijd minuten
19 December 2018

Een prehistorische monsterhaai lijkt niet zo uitgestorven als gedacht. En het beestje heeft honger. De dagen van de verstekelingen in een onderzees observatorium lijken geteld. Vergeet ‘Jaws’, hier is ‘The Meg’.

Jonas Taylor is een duiker gespecialiseerd in riskante diepzeereddingsoperaties. Hij is de beste onder de besten. Of liever: dat was hij, voor die angstaanjagende kennismaking met een gigantisch diepzeewezen. Een creatuur dat krachtig genoeg was om de romp van een nucleaire duikboot te kraken. Een traumatische ervaring, temeer omdat twee van Jonas’ vrienden het niet overleefden. De laatste vijf jaar heeft Jonas duiken daarom ingeruild voor drinken - tot het lot het anders beslist.

Ergens diep in de Stille Oceaan zitten immers enkele onderzoekers vast in een internationaal onderzoekslaboratorium, terwijl in de verraderlijke wateren errond een megalodon cirkelt. De ‘Meg’ uit de titel en een verre voorvader van ‘onze’ haai, die niet zo uitgestorven blijkt als verwacht. Met zijn lengte van pakweg dertig meter slikt hij diezelfde haai in een enkele hap weg. Alleen drie personen hebben ooit een reddingsoperatie dieper dan tienduizend meter ondernomen. Slechts een daarvan kan het navertellen: Jonas Taylor. Toen hij echter vertelde over dat gigantische beest geloofde niemand hem en het kostte hem uiteindelijk zijn carrière.

Moderne actieheld

Jonas, die zich voorgenomen had nooit meer te zullen duiken, laat zich uiteindelijk overhalen wanneer hij verneemt dat het onderzoeksteam dat gered moet worden, geleid wordt door zijn ex, Lori. Heel wat mannen zouden hun ex zonder al te veel scrupules in een lekkend laboratorium op de bodem van de diepste oceaan aan haar lot overlaten. Jonas dus niet, zelfs niet wanneer hij over de aanwezigheid van de Meg leert. Integendeel, hij voelt zich gewroken, maar om voor de tweede keer de confrontatie met het prehistorische monster aan te gaan …

Ze hadden wat ons betreft geen betere acteur in de rol van Jason Taylor kunnen casten als Jason Statham. De gedroomde moderne actieheld die zichzelf niet altijd te ernstig neemt. Een man die een atletische brutaliteit koppelt aan achteloze charme en een meedogenloze komische timing. “Ik hou van het conflict in Jonas”, vertelde Statham. “Iedereen verklaarde hem gek, dat hij zijn verstand verloren had. Maar hij wist instinctief dat er daar diep beneden ‘iets’ rondwaarde. En nu krijgt hij de kans om zijn gelijk te bewijzen.” Tegelijkertijd is het best aangenaam om Statham eens voor een keer in een rol te zien waarin hij het leven van een handvol mensen probeert te redden zonder dat hij daarvoor dat van een paar dozijn anderen tot een bruusk en definitief einde moet brengen.

Ultiem popcornvermaak

Jason Statham omschrijft ‘The Meg’ ook als “ultiem popcornvermaak met entertainment, spanning, actie en een paar grappen”. De tijd dat op zo’n label werd neergekeken, is gelukkig al lang voorbij. Het is een spektakelfilm die met zelfvertrouwen improviseert op heel wat clichés uit het genre en er meteen een paar nieuwe introduceert. Zowel de scenaristen als de regisseur hebben goed begrepen dat als je een film maakt over instinctieve angsten voor monsters of haaien, je dat angstaanjagende ernstig moet nemen. Tegelijkertijd gunnen ze hun personages en de kijkers ook een dosis plezier. Want waarom zou jij een film maken over een dertig meter lange megalodon zonder elke mogelijke kans aan te grijpen om die een zo groot mogelijke ravage te laten aanrichten? Wij ook niet.

Zelfs als je de film niet eerder in de bioscoop zag, dan weet je al wel dat deze reusachtige haai een heleboel mensen zal opvreten. Daar wacht je gewoonweg op, maar hoewel het er in ‘The Meg’ vaak op leven en dood aan toegaat, is er hier en daar toch plaats voor een speelse knipoog.

Wie speelt snack?

Voor regisseur Jon Turteltaub is dit de eerste echte monsterfilm in de traditionele betekenis van dat genre. Daarvoor maakte hij onder andere ‘The Sorcerer’s Apprentice’ en de National Treasure-films. Hij toont zich perfect in staat de mix van indrukwekkende speciale effecten, uitdagende onderwatercinematografie en een heel internationale cast tot een intense blockbustercocktail te brouwen.

Die internationale cast telt naast de Brit Jason Statham onder andere de Chinese superster Bingbing Li, de Amerikaanse Rainn Wilson en de Australische Ruby Rose. De lijst is langer en het moet gezegd: de makers hebben ervoor gezorgd dat ze die stuk voor stuk in een minimum van scènes als driedimensionale personages neerzetten. Dat maakt de film beter en deze acteurs verdienen elke seconde schermtijd die ze krijgen, maar vooral: als je niet geeft om de personages, dan geef je er ook niet om dat ze door de Meg opgevreten worden. En uiteraard haalt niet iedereen het einde van de film. Wie wel en wie niet, daar kom je zelf maar achter.

Durf jij nog te snorkelen?

Feit is dat nagenoeg de hele cast voor de opnames een intensieve zwemtraining onderging. “Ik groeide op al zwemmend en surfend, en mijn moeder is een zwemcoach”, vertelde actrice Ruby Rose. “Dus ik ging ervan uit dat ik niet veel training nodig zou hebben. Ik was fout. Ik was totaal niet voorbereid om in die omstandigheden, vaak met kleren aan, het hoofd boven water te moeten houden. En daarbij nog eens te acteren ook.” Alleen Jason Statham werd door de trainer en stuntcoördinator vrijgesteld. “Die man is een atleet, we stuurden hem een paar specifieke trainingstoestellen en wist uiteindelijk perfect waar hij mee bezig was, in en uit het water.”

Wat ons betreft, kijken we sinds we ‘The Meg’ zagen, toch iets anders tegen een zeilvakantie of snorkelen aan. De film vertelt de waarheid wanneer een personage zegt dat er heel wat niet-verkende stukken oceaandiepte bestaan, die we vooralsnog niet kunnen bereiken en waar het perfect mogelijk is dat er iets angstaanjagend rondwaart. We zijn het na deze film dan ook helemaal eens met de regisseur wanneer die zegt dat “het misschien maar beter is dat die dingen daar diep beneden blijven.”.

Geruisloze killer

Harry Gregson-Williams is een van de grootste namen als het om filmmuziek gaat. Muziek weegt enorm door op de filmbeleving. Het is een gids die de kijker vertelt wanneer hij kan ontspannen of wanneer hij elk moment iets angstaanjagends mag verwachten. Voor ‘The Meg’ koos de man ervoor om die muziek af en toe (bijna) volledig te laten wegvallen, met een verrassend gepast, oncomfortabel resultaat.

Bekijk commentaar () Verberg commentaar ()